Lutnie

Średniowieczne, renesansowe, barokowe, romantyczne.

Lutnie średniowieczne

Lutnie średniowieczne budujemy w oparciu o ikonografię średniowieczną.

Posiadają: 4 lub 5 chórów o długości 590mm lub innej, 1, 2 lub 3 rozety oraz od 9 do 11 pasków na spodzie korpusu (główka jednorodna, konstrukcja korpusu rezonansowego bez kloca górnego – paski przechodzą łagodnie w szyjkę, gdzie są bezpośrednio do niej przymocowane).

Lutnie renesansowe 6-, 7-, 8- i 10-chórowe

Budowane w oparciu o instrumenty W. Venere, Anonima, H. Freia oraz innych lutników. Długość strun od 590 do 650mm, od 9 do 11 pasków na spodzie instrumentu.

  • Lutnia renesansowa 7-chórowa
    Zbudowana według instrumentu W. Venere z 1580. Długość strun – 590mm, spód z drewna śliwy złożony z 9 listewek (pasków), podstrunnica hebanowa, rozeta – wzór własny.
  • Lutnia renesansowa 10-chórowa
    Zbudowana według instrumentu H. Freia, Bolonia 1550 r. (Vienna C 34). Długość strun – 650mm, spód z jawora falistego złożony z 11 pasków, lakier spirytusowy, szyjka oklejona hebanem, rozeta wg Tielke.

Lutnie barokowe

Lutnie barokowe strojone w tonacji d-moll, 11 – 13-chórowe, budowane w oparciu o instrumenty H. Frei, S. Zwierzyńskiego, M. Hoffmana, M. Kwiatkowskiego lub innych lutników. Długość strun skracanych od 650 do ok. 700mm i o różnej długości strun burdonowych. Typowe instrumenty do grania lutniowej muzyki barokowej z XVII i XVIII w.

  • Lutnia barokowa 11-chórowa
    Wg H. Frei, Bolonia 1550 (Wiedeń C 34). Długość strun 650 lub 675mm. Spód oraz komora kołkowa z drewna jaworowego.
  • Lutnia barokowa 11-chórowa
    Zbudowana w oparciu o instrument H. Frei z Warwick County Museum. Długość strun 683 lub 695mm, spód oraz komora kołkowa z drewna orzechowego, rozeta wg H. Gerle.
  • Lutnia barokowa 13-chórowa z łabędzią głową,
    Zbudowana według instrumentu S. Zwierzyńskiego, lutnika królewskiego z 1701, znajdująca się w Muzeum Instrumentów w Poznaniu (MNP-Jd.160/54). Długość strun: 700/960mm; ostrunienie: 2×1+6×2/5×2; strój barokowy d-moll. Spód złożony z 11 pasków z drewna jaworowego, lakier spirytusowy, rozeta świerkowa podklejona pergaminem z wyciętym wzorem, podstrunnica z hebanu, kołki, guziczek oraz podstawek ze śliwy. Szyjka i główka z drewna jaworowego zabarwionego na czarno.
  • Teorba
    14-chórowa, budowana w oparciu o instrument Andreasa Berra (Wiedeń 1702) znajdujący się w Nowym Gmachu Muzeum Narodowego w Krakowie (MNK-IV-Sp.932). Strój A lub G, długość strun: 815/1380mm; ostrunienie: 6×1/8×2. Instrument średniej wielkości do gry continuo w muzyce XVII i XVIII w. Spód oryginalnego instrumentu ozdobiony intarsją z drewna jaworu i śliwy, szyjka oklejona hebanem, rozeta ażurowa z dekoracyjnymi falbankami wykonanymi w podklejonym pergaminie, główka z drewna lekkiego zabarwiona na czarno). Oryginał był przez nas odnawiany dla Muzeum Narodowego w Krakowie w 1997. Posiadamy jego dokumentację.
  • Teorban
    Lutnia używana na wschodzie Rzeczypospolitej w XVIII i pocz. XIX w. Instrument z burdonowymi strunami basowymi oraz dodatkowymi krótkimi strunami rozpiętymi na płycie wierzchniej z jej lewej strony. Budowana w oparciu o zachowane instrumenty tego typu w zbiorach muzealnych w Polsce i za granicą.
  • Arcylutnia
    13-14 chórowa, budowana według instrumentu nieznanego twórcy z Włoch z XVII w., oryginał znajduje się w Muzeum Instrumentów w Poznaniu (MNP-J-170). Długość strun 642/896mm; ostrunienie – 13 chórów (8×2/5×2). Spód złożony z 33 pasków. Oryginał instrumentu bardzo bogato zdobiony (inkrustowany) kością w drewnie palisandrowym.